Eğer evren sonsuz düzeyde genişse ve aşağı yukarı düzenli bir biçimde yıldızlarla doluysa, o zaman, belirli bir mesafedeki yıldızlar ile bunların her birinden aldığımız ışık arasında bir denge olmalı! Bu denge de gece gökyüzünün düzenli bir biçimde parlak olması gerektiği anlamına gelir. Hatta, benzer biçimde, parlak ve aydınlanmış gündüz gökyüzünde de Güneş’i görmek zorlaşacaktır.
Ama gece gökyüzü karanlıktır. İşte bu, Olbers’in paradoksudur.
Johannes Kepler, 1610’da yıldızların sayısının sınırlı olduğunu ileri sürerken bu paradokstan yararlandı. Edgar Allen Poe, bugün hala moda olan görüşü ilk dile getiren kişiydi: gece gökyüzü karanlıktır, çünkü çok uzaklardaki yıldızların ışığının dünyaya erişmesi için henüz yeterli zaman geçmemiştir.
1907 yılında ise, St. Albanslı Fournier zarif bir alternatif getirerek evrende maddenin dağılımının düzenli ama fraktal bir biçimde gerçekleştiğini ileri sürdü. Tam bu noktada, Fournier’in bu paradoks için çözüm önerisini (Fournier Evreni) bir sonraki yazımızda değerlendireceğiz.
Didem Odabaşı Cingi 